Kierunek Praca socjalna powstał w 2017 roku, na mocy decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, poprzedzonej pozytywną opinią Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Kształcenie opiera się na pedagogice – dyscyplinie z długą tradycją myślenia o pracy z człowiekiem w jego środowisku – oraz na wymaganiach Polskiej Ramy Kwalifikacji, określających, jaką wiedzą
i jakimi umiejętnościami musi dysponować absolwent.
Pracownik socjalny działa w ramach struktury formalnej – ma umocowanie ustawowe i dostęp do instrumentów pomocowych – ale pracuje bezpośrednio z człowiekiem, co wymaga czegoś więcej niż znajomości procedur. Patrick Casement, brytyjski psychoanalityk i były pracownik socjalny, opisał to jako rolę wewnętrznego superwizora – zdolność do bieżącego monitorowania własnego wpływu na relację z drugą osobą. W programie studiów ta zdolność nie jest pozostawiona przypadkowi: superwizja w pracy socjalnej jest odrębnym przedmiotem, a profilaktyka wypalenia zawodowego – osobnym zagadnieniem, nie skutkiem ubocznym wykonywanego zawodu.
W 2023 roku program rozszerzono o zagadnienia pomocy humanitarnej – prawo humanitarne, pracę w warunkach konfliktu zbrojnego i klęsk żywiołowych, współpracę z organizacjami międzynarodowymi. Decyzja ta była odpowiedzią na zmieniającą się sytuację społeczną w Europie, nie efektem mody na internacjonalizację.
Kierunek kształci do zawodu regulowanego ustawowo. Absolwent studiów pierwszego stopnia zdobywa kompetencje do pracy z jednostką, rodziną i społecznością lokalną. Absolwent studiów drugiego stopnia rozszerza te kompetencje o działania w skali ponadlokalnej – od zarządzania projektami społecznymi po pomoc w sytuacjach kryzysu humanitarnego.